Rekomendacje pracy z MIG-GIM

Rekomendacje dotyczące pracy z MIG-GIM

Jak skutecznie zaplanować i zorganizować proces uczenia się MIG-GIM? Nasz model działa najlepiej wtedy, gdy jest: naturalnie włączony w codzienne życie, dostosowany do możliwości, stosowany bez presji i wspierany przez otoczenie. To nie liczba znaków świadczy o sukcesie, lecz to, czy pomagają one osobie lepiej komunikować swoje potrzeby, emocje i decyzje.

Poniższe uniwersalne zasady sprawdzą się zarówno w pracy z osobami z trudnościami komunikacyjnymi, jak i z tymi, które chcą podjąć nową aktywność by wzmacniać sprawność ciała i umysłu.

Która forma zajęć jest lepsza?

Zajęcia indywidualne sprawdzają się szczególnie, gdy:

• osoba ma duże trudności komunikacyjne,
• szybko się męczy i potrzebuje spokojnego tempa,
• znajduje się na początku pracy z MIG-GIM.

Zaletami pracy indywidualnej jest możliwość dokładnego rozeznania potrzeb i możliwości, pełne dostosowanie tempa i zakresu znaków, większe poczucie bezpieczeństwa osoby starszej, łatwiejsze modelowanie i utrwalanie znaków.

Zajęcia grupowe są wartościowe, gdy:

• uczestnicy mają zbliżony poziom funkcjonowania,
• celem jest integracja i aktywizacja społeczna,
• znaki są już częściowo znane.

Do korzyści z zajęć grupowych należą uczenie się przez obserwację innych, wzajemne motywowanie się, budowanie poczucia przynależności oraz wspólne przeżywanie sukcesów.

W praktyce najlepiej sprawdza się łączenie obu form.

Jakie tempo pracy jest odpowiednie?

Tempo pracy z MIG-GIM zawsze dopasowujemy do osoby lub grupy, nie do programu.

• Dbaj o spokojne tempo – unikaj pośpiechu
• Uwzględnij czas na przerwy i odpoczynek
• Stopniuj trudność – zaczynaj od rzeczy łatwych.
• Powtórzenia są ważniejsze niż wprowadzanie nowych elementów.
• Zatrzymanie się na jednym znaku przez kilka spotkań jest w pełni akceptowalne.
• Systematyczność zwiększa szanse utrwalenia.

Zalecamy krótkie sesje, częste powtórzenia, stały zestaw znaków przez dłuższy czas oraz rozszerzanie repertuaru dopiero wtedy, gdy wcześniejsze znaki są używane spontanicznie.

Co uznajemy za sukces?

W MIG-GIM liczy się każdy sukces – nawet bardzo mały. Sukcesem jest:

• intencja komunikacyjna,
• próba użycia znaku,
• rozpoznanie znaku u innej osoby,
• skojarzenie znaku z sytuacją,
• większa odwaga w podejmowaniu kontaktu.

Obserwuj użycie znaków w naturalnych sytuacjach i wzmacniaj inicjatywę.

Co oznacza praca bez presji?

Nie ma jednego „idealnego” sposobu wykonania znaku – jest taki, który działa.

• Nie wymagaj zapamiętania „książkowej” formy.
• Nie poprawiaj technicznych „błędów”, jeśli intencja jest czytelna.
• Akceptuj indywidualny styl wykonania.

Jeśli ruch jest ograniczony wystarczy fragment znaku, jego uproszczona wersja lub połączenie z mimiką, ruchem głowy lub spojrzeniem.

Jak uczyć?

Najlepiej w działaniu, czyli w codziennych sytuacjach. Uczenie się przebiegające w naturalnym kontekście jest skuteczniejsze niż „lekcja znaków”.

• modeluj znak podczas realnych czynności (np. przy posiłku),
• używaj znaku konsekwentnie w tej samej sytuacji,
• nie zmieniaj ustalonej formy „dla wygody”,
• łącz kanały komunikacji: mowa + znak + obraz + symbol.
• korzystaj z wielu modalności – wzroku, ruchu, słuchu, dotyku.

Jak korzystać z wielokanałowości MIG-GIM?

Każdy znak zaprezentowany jest w kilku formach, dzięki którym jest on bardziej dostępny dla osób z różnymi szczególnymi potrzebami. Słownik MIG-GIM zawiera;

• film prezentujący wykonaniem znaku,
• obrazek ilustrujący znaczenie znaku,
• wersję pisaną słowa wyrażanego za pomocą znaku,
• informację głosową, czyli słowo przeczytane przez lektora,
• opisową instrukcję wykonania znaku

Nie korzystaj ze wszystkich elementów jednocześnie. Użyj tych, które są najbardziej dostępne dla danej osoby i ułatwią jej zrozumienie i wykonanie znaku.

Jak stworzyć dobre warunki pracy?

• Ogranicz bodźce zewnętrzne (radio, telewizor, hałas z korytarza, z ulicy).
• Pamiętaj o dobrym oświetleniu
• Nie wymagaj wielozadaniowości – rozmowa w trakcie ubierania czy przygotowywania herbaty jest trudniejsza.

Z kim współpracować?

MIG-GIM może towarzyszyć rehabilitacji logopedycznej, funkcjonować równolegle z innymi formami komunikacji lub stać się podstawowym sposobem porozumiewania się w domu i placówce. Dobrą praktyką jest:

• współpraca opiekunów z logopedą i fizjoterapeutą,
• wymiana informacji o możliwościach i ograniczeniach osoby,
• wspólne ustalanie zestawu znaków.

Znak działa tylko wtedy, gdy jest rozumiany przez otoczenie i pojawia się w codziennych interakcjach. Dlatego ucz znaków również opiekunów i rodzinę. Ustal wspólny zestaw gestów i zachęcaj do używania znaków poza zajęciami.